vijftig uur geleden samen heel erg één -
honderd zoete zoenen tot je met de maan verdween

Vorig jaar, van eind februari tot begin april, liep ik stage bij het tijdschrift ELLEgirl. Dit is de beoordeling van deze stage, geschreven door mijn stagebegeleidster Barbera Bosma, eindredactrice van ELLEgirl (nu van ELLE).

Van school kregen we de tijdrovende maar GE-WEL-DI-GE klus een eigen blad op te zetten. Van begin tot eind, in een klein groepje. Wij maakten een reisblad voor jongeren, ietsje underground, met de naam GOA. Ik zat nog boordevol inspiratie van m’n tripje Budapest/Sziget Festival, en aangezien de pijler ‘Experience’ onder mijn hoede viel (joepie!) schreef ik een citytrip Boedapest (laden kost tijd, want groot bestand, maar is de moeite waard!). Idee, uitwerking, opmaak… het is all mine. Beetje trots is dan wel op z’n plek toch?! Alleen voor de foto’s (niet alle, maar wel de mooiste!) moet ik de credits aan vriend Peter de Krom geven. Met hem (en twee anderen) ben ik dus in Boedapest geweest, inmiddels fotografeert hij voor NRC. You go Peter!

ELLEgirl riep meisjes op om acties te verzinnen. Met het ingezamelde geld zou organisatie People’s Trust vervolgens Indiase meisjes uit de prostitutie redden. Één van de meisjes had het idee om een fotoshoot te organiseren. In Friesland. Dus ik als razende reporter voor dag en dauw de trein gepakt en een superleuke, gezellige, inspirerende dag gehad. Hier het verslag dat ik maakte voor in ELLEgirl.

Amerikaans (jong!) meisjesbandje waarover ik, na een mailefonisch interview, dit stukje schreef voor ELLEgirl. Helaas is het nooit geplaatst: het zou verschijnen in het eerste nummer dat niet meer mocht verschijnen…

Lula is absoluut mijn nummer 1 magazine. Als je het ziet snap je het; ik ben het, maar dan als tijdschrift. Even m’n Engels perfectioneren en dan allez-hop daar aan de slag. Of met een Nederlandse versie op de proppen komen?

Even schrikken moest ik wel van deze opdracht: de stijl van de twaalf bestgeklede meisjes volgens ELLEgirl beschrijven. Moest de moderedactie dat niet doen? Wist ik wel genoeg? Gelukkig stond ik helemaal achter de keuze van de meisjes en is het artikel uiteindelijk met amper een aanpassing geplaatst. Modekenner dat ik ben!

Het raarste, maar leukste bandje van Nederland. Gezellig biertjes zitten drinken en ondertussen dit interview gefabriceerd.

Tijdens mijn stage @ ELLEgirl schreef ik wekelijks de roddelrubriek voor de website: As Heard. Kijk, kwam dat jarenlange Privé en Story gelees (bij oma) toch nog van pas!

OneRepublic. Groots! Amerikaans! Beroemd! En dan ik, jarige ik. Op 15 maart 2008, de dag dat ik 22 werd, mocht ik deze band interviewen. Eerst met vriendlief naar de opnames van BNN’s That’s Live, waar ze te gast waren, en waar ze dus voor onze neus live zaten te spelen. Tijdens een reclame- en liedjesbreak mocht ik met ze op de bank van de BNN-directeur. Zomaar, zonder anderen erbij. Slik! Wat waren ze leuk! En wat was ik zenuwachtig en onervaren! Maar het viel echt honderd procent mee. Het klikte, ze vonden m’n vragen leuk en gaven heel fijne antwoorden. Toen de interviewtijd erop zat vroegen ze zelfs aan hun manager of ze – please! – niet nog even mocht blijven kletsen. Oh my!!! One lucky birthday I had… En dan moet de klapper nog komen.

’s Avonds mocht ik naar het concert in de Melkweg, met 1 extra gastenlijstplek. Maarja, ik was jarig en had allang een feestje gepland. En plus 20 op de lijst was misschien niet helemaal haalbaar. Toen ik dat voor de grap naar de mevrouw-van-de-platenmaatschappij mailde was ze meteen enthousiast. Ze vond het wel een ludieke actie! En zo kwam het dat ik mijn verjaarsfeestje vierde in de Melkweg. Met op het podium m’n nieuwe vrienden van OneRepublic, die na het optreden nog op me af kwamen voor een praatje. Zucht, wat is het toch fijn om redacteur te zijn…

The interview…